Dobleclic Agencia y Estudio de Diseño, Publicidad y Comercio Electrónico de A Coruña, Galicia

Robert Gober

Robert Gober (Wallindorf, Connecticut, Estados Unidos, 1954) é un artista que convertiu os seus propios traumas vitales en obras de arte, en unha sorte de camiño catárquico para poñer en evidencia o medo humano á morte, á transformación que se sufre coa educación, coa relación con outros seres humanos, e cos elementos represores aos que nos enfrentamos no día a día, con esas traxedias que a fuerza de cotidáans xa a ninguén importan ou as que apenas si prestamos atención.

Won Ju Lim

Won Lim Ju (Corea do Sur, 1968) actualmente vive en Los Angeles, onde da clases na Universidade de California. A súa primeira exposición individual en España tivo lugar no 2005 no Domus Artium de Salamanca. Lim tamén exhibiu as súas obras individualmente en galerías como Pilar Parra & Romero (Madrid), o Centro DA2 de Arte Contemporánea (Salamanca), Emily Tsingou Gallery (Londres), ou a galería Max Hetzler (Berlín). Recentemente, participou en exposicións en  países como Estados Unidos, Suíza, Austria, Alemaña e Corea.

 
Leer más

Ernesto Neto

Ernesto Neto, un dos grandes artistas brasileiros contemporáneos.
Ernesto Neto pertence ao gran grupo de artistas que seguen o camiño marcado por que outra xeración de artistas brasileiros que rompe o esquema moderno a finais dos anos cincuenta e principios dos anos sesenta, artistas como Helio Oiticica e Lygia Clark, tentar eliminar a natureza absoluta da arte para trae-lo para a vida (no seu manifesto neoconcreto, Oiticica e Clark fala, entre outras cousas, a necesidade de ver a arte non como un obxecto, pero case como un corpo). Esta nova noción de creación artística e interacción experiencia proposta do espectador, un argumento que está no centro das preocupacións estéticas de Ernesto Neto.
Leer más

Anish Kapoor

Anish Kapoor (* Bombay, 1954) é un dos escultores máis influentes da súa xeración india. Kapoor viviu e traballou en Londres desde o inicio dos anos 70, cando se cambiou a esta cidade para estudar arte, primeiro no Colexio Hornsey de Arte e despois na Chelsea School of Art Design.

Foi educado nos seus primeiros anos na India na «Escola Doona». Máis tarde el trasladouse a Gran Bretaña e atende o «College of Art Hornsey» e «Chelsea School of Art & Design» no Reino Unido.

Kapoor rapidamente alcanzou a fama dende 1980. Desde entón, gañou recoñecemento internacional, expoñendo amplamente en todo o mundo, en lugares como a Tate Gallery e Hayward Gallery de Londres, Kunsthalle Basel, Múnic, Deutsche Guggenheim de Berlín, o Reina Sofía, en Madrid, Viena MAK, ICA Kunsthal Boston e Basilea.
Exposicións única do seu traballo foron realizadas na Tate Gallery e Hayward, en Londres, Kunsthalle Basel na Suíza, o Reina Sofía, en Madrid, a Galería Nacional, en Otava, Musée des Arts contemporains (Grand-Hornu) en Bélxica, o Museo de CAPC Arte Contemporánea en Bordeaux e no Centro Cultural Banco do Brasil no Brasil. Os seus traballos son visibles en todo o mundo, incluíndo: Museo de Arte Moderna de Nova York, Tate Modern en Londres, Fondazione Prada en Milán, o Guggenheim, en Bilbao, Pont De Foundation, en Holanda, e do Museo do Século 21 de Arte Contemporánea Kanazawa, Xapón
Leer más

Andreas Gursky

Andreas Gursky naceu Leizpig, 1955 Fotógrafo alemán.Con curta idade, a súa familia trasládase a Dusseldorf onde o seu pai inícialle na fotografía. Estuda na Academia das Artes desa cidade e na Folkwangschule de Essen, fundada por Otto Steinert. Nos seus comezos adopta un estilo próximo ao dos seus mestres, Bernd e Hilla Becher, quen desenvolven a finais dos 50 unha nova estética fotográfica caracterizada por temas de arquitectura industrial anónima e abandonada que hoxe é coñecida como a nova obxectividade. En 1984 abandona este estilo e retoma unha observación máis espontánea da realidade, con escenas alagadas de luz que lembran a obra de novos artistas americanos como Stephen Shore ou Joel Sternfeld. A súa obra dá un xiro decisivo en 1990, por mor dunha viaxe a Xapón no que fotografa o centro bolsista de Tokio e que lle leva a recuperar os precisos métodos dos Becher e dos fotógrafos comerciais. No transcurso da década do noventa incorpora á súa obra a manipulación dixital. A súa obra púxose en relación co discurso da posmodernidad; realiza unha aguda análise do comportamento social estandarizado, produto dun mundo transformado pola alta tecnoloxía e a globalización, diso que a serialización como tema nas súas imaxes, usualmente de gran formato, sexa frecuente. Expuxo en institucións de todo o mundo, por exemplo: Kunsthalle Zúric (1991), De Appel de Amsterdam (1992), Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. MNCARS (2001), Centre Pompidou (2002), MoMA de Nova York (2005), ICA London (2006) ou Kunstmuseum Basel (2007), entre moitos outros. Leer más

Philippe Halsman

Halsman naceu o 2 de maio de 1906 en Riga no seo dunha familia xudía e estudou enxeñaría en Dresde. En 1928 foi acusado publicamente de parricidio; o seu pai que tiña por nome Morduch caeu e morreu durante unha excursión campestre nos alpes austríacos, con todo a xente dos arredores non dubidou en acusalo de cometer asasinato, influídas pola súa orixe xudía e do antisemitismo existente e a falta doutras probas. Sería levado a xuízo e condenado a catro anos de cárcere e de non ser pola presión dun destacado grupo de intelectuais, entre os que se atopaban Sigmund Freud, Thomas Mann e Albert Einstein, pasase entre reixas máis tempo dos dous anos que de seu estivo. Despois instalouse en París onde traballou como fotógrafo de moda independente e colaborou na revista Vogue. En 1940, comezada a Segunda Guerra Mundial e ante a inminente chegada do exército alemán marchou aos Estados Unidos con axuda de Albert Einstein, onde alcanzaría fama mundial, chegando a realizar máis de cen portadas para a revista Life. En 1947 obtivo a nacionalidade estadounidense.

Se por algo se caracterizou Halsman foi polo seu enxeño, materializado sobre todo a través da técnica do «jumping style» ou «jumpology», á que el deu orixe. Tratábase de retratar á persoa saltando, para así conseguir unha imaxe desta moito máis real, máis verdadeira, sen artificio ningún, sen que o cerebro puidese controlar a expresión do rostro. «Nun salto, a máscara cae. A persoa real faise visible», explicaba Halsman. O resultado era unha imaxe da persoa ben distinta a como adoitaba aparecer, e por iso con gran atractivo para o público, estas «imaxes de saltos» publicáronse en 1949 alcanzando gran éxito. Non todo eran saltos, pero sempre as súas fotografías mostraban situacións divertidas, e algunhas, algo provocadoras.
Leer más